Is hier een verloren politieke generatie met een gebrek aan inspiratie aan het krabbelen in de marge? Ik weiger vooralsnog om dat te geloven. Ze sloten immers het zo broodnodige communautair akkoord.
Ik weiger ook om nog in de mond te nemen dat er geen regering is. België telt 5 regeringen die wel werken en de 6° zorgt voor continuïteit. Zo moeten we dat wereldkundig maken, beseffende dat ook dat wereldwijd op wenkbrauwgefrons onthaald wordt.
Graag zwijgplicht voor de oude coryfeeën die dit vastgelopen model mee creëerden. En dan preken van op de zijlijn aan het adres van de roergangers. Hen met het vingertje wijzen waar het fout loopt is toch wat makkelijk hé? Ook door eigen onvolkomen bestuur zien zij nu de jongere generatie sukkelen. Propere gasten die staatsmannen van weleer…Geef maar eens toe dat jullie niet perfect waren. En dan de scheidingsfreaks, de separatisten en de polarisatiebevorderaars… Matig, een gebrek aan analytisch vermogen, vind ik dat vooral Vlaamse denken. Een brandje stoken is niet moeilijk. Blijven olie op het vuur gieten is de sereniteit om samen nuchter na te denken begraven.
Zolang de echte taboes over onze na-oorlogse verzorgingsstaat overeind blijven, zal het inertie troef blijven in dit land (van de trein) der traagheid, die achteruit het station weer buitenrolt, de rentesneeuwbal van boven de 5% tegemoet hotsend…Let wel. Ik heb het grootste respect voor zij die na WOII dit ideologische model bedachten en in werking stelden, Achiel Van Acker op kop. Het was het beste antwoord op de problemen van die tijd. De automatismen van gelijkgezinden werkten! Het land werd aan een recordtempo heropgebouwd. En de verzorgingsstaat of Sociale Zekerheid was het toetje op de verse taart. Maar we zijn ruim 66 jaar wijzer….
De financiële crisis is onverbiddelijk, én positief denkend, tegelijk heel louterend, voor de hardnekkigste taboes zoals onze zo diep geïnstitutionaliseerde ideologisch verankerde verzorgingsstaat. Kijk maar wat er in het ACW huishouden bezig is. Heeft ooit iemand de kostprijs berekend van die nergens ter wereld te vinden unieke exclusieve Belgische kokerstructuur die een financieel bodemloos vat is? Vergeet niet dat we spreken over de grootste federale begrotingspost. En dit jaarlijks groeiende kostenplaatje, men heeft het dan over de groeinorm, bedraagt minstens het dubbele van het budget van de Vlaamse regering!
De geesten zijn er zich bewust van dat de hokjesdeuren verder open moeten. De moed ontbreekt om samen één nieuw groot hok te vormen. Een hok van verbondenheid, solidariteit en vooral beheersbare betaalbaarheid, zonder de kwetsbaren te straffen. Die drempel moeten we met zijn allen over. Le nouveau Beaujolais est arrivé, mais le train avec et les nouveaux Flamands, Wallons, Bruxellois etc n’arrive pas.
Deze denkpiste houdt me sinds mijn jeugd bezig . “My favorite thing” is antwoorden te formuleren, niet enkel vragen te stellen en kritiek te hebben.
Vorige generaties architecten-politici hebben de fundamenten van het huis België inderdaad zeer complex gemaakt. We kunnen van de jonge politici dan ook niet verwachten dat zij snelsnel kant en klare compromissen kunnen formuleren. Toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat de huidige generatie politici uit hetzelfde hout geseden zijn als de vorige (ze hebben tenslotte hun postjes aan die krokodillen te danken). Ieder verdedigt zijn belangen, zijn achterban, zijn portemonnee. Ik wacht -voorlopig vruchteloos- op politici die dat kunnen overstijgen, die durven standpunten ontwikkelen waarvan je zegt: “amai dat had ik van hem/haar nu es niet verwacht zie”. “Durf denken” is de slogan van de Gentse universiteit, “durf doen” zou ik daar graag aan toevoegen. Durf ook achteruit denken: niet alle verworvenheden uit het verleden zijn vandaag nog even efficiënt en nodig. We mogen dan al blij zijn dat er -eindelijk- een communautair akkoord op tafel ligt, ik heb niet het gevoel dat dat akkoord onze overheden veel zal helpen. We hebben de complexiteit enkel en alleen nog wat complexer gemaakt. Als zelfs de slimste koppen van dit land mij niet meer kunnen uitleggen hoe alle finesses van de staatsstructuren, alarmbelprocedures e.a. in elkaar steken, dan dient zich m.i. een radicale vereenvoudiging van de Belgische staatsstructuren aan. Wie durft !?
“postjes” … “krokodillen” … Volgens mij is een van onze problemen dat de modale burger naar politiek en politici kijkt zonder onderscheid te maken. Ik denk bijvoorbeeld aan brulboei JM Dedecker die tegelijk spuwt op de politieke klasse – en er dik aan verdient. In dat geval gaat het inderdaad over postjes en ongeloofwaardigheid. Er zijn er vele anderen die het tegendeel bewijzen – vaak mensen in de marge van het publieke forum (toevallig?).
Dat de huidige generatie politici uit hetzelfde hout is gesneden als de vorige is ook zo’n veralgemening. Alles verandert, de omgeving, de mensen en ook hun verkozenen. Dat er een rode draad is, is maar best zeker? Of willen we elk decennium een nieuwe koers varen?
Ik vraag me af waarvan je zou zeggen: “Amai, dat had ik niet verwacht”? Het verbaast me hoeveel mensen tegenwoordig bereid zijn om achter de vlag te lopen van leiders die zonder verpinken ons hele sociaal systeem willen afbreken ten voordele van de markt en de sterksten onder ons. Als 100 jaar politieke en sociale actie iets heeft verduidelijkt, dan is het wel dat het mogelijk is om een welvarend land op te bouwen op basis van ondernemerschap, sterke overheid en grote herverdelings-principes. Het resultaat is een grote middenklasse: vreemd genoeg de klasse die akkoord is met de stelling dat ze het “te goed heeft” en “boven haar stand leeft”.
Er is genoeg voor iedereen – als we het eerlijk verdelen (vrij naar Bots).
Kameraadschappelijke groeten